На маіх вачах яны пачалі паліваць нас з вадамётаў вадою. Потым сталі страляць кулямі гумовымі. Я чула, што там ўжо ёсць раненыя. Я бачыла ўжо хуткія дапамогі. Я ны стаялі правей, як ісці, там дзе дрэвы і трава. І раптам на мяне ляціць амонавец, вялікі. ён меня не пабіў, он сваім целам паваліў на гэтую траву. Я была не в центре праспекта, а дзе ходнікі. Я валюсь в эту траву, в этот момент он выдерает тронак са сцягам з маіх рук і бяжыць ад меня куляю. Я: "Ох- ах!" Рукі у меня пашоджаныя, збінтамі і спіна - ўсё разам. Ну, сталы чалавек - піхнуць. Добра! Ты ўсё ж паднімешся - трэба за сцягам і гэтым тронкам бяжаць!
Усе мае рэпрэсіі матэрыяльныя, з большасці. Бо ўлада, з маёй пенсіі, утрымлівае 50% і забірае. Я палучаю роўна палавіну - 200 рублей. Мае лецішча, мая маёмасць, што належыць мне, ў гэтым жыцці - 2 участка, на лецішчы. Дамашаны і Блужа - яны арыштаваны. Улада пыталась іх ацаніць і прадаваць. Но пакупнікі прыходзілі ў Дамашаны - яна больш дорага ацэнена і бліжэй да горада, спакусілісь некалькі чалавек. Я пасмяялася над імі і сказала, што ў мяне ёсць пасведчанне аб тым, што гэта прыватная ўласнасць, ёсць пасведчанне аб валоданні гэтай зямлёй, і я, пры сваім жыцці, ніколі гэтыя дачы не прадам. А потым яны будуць належаць маім дзецям, унукам, праўнук расце"
Гэта была после Вялікдня, калі бабуля заўсёды фарбавала яйкі, мы любілі гэтыя святы, бо там больш ўсяго наедаліся, асабліва тым, што я люблю есць яйкі, і да сіх пор. Вось я ем гэтае яйка, аблупліваю гэтае чырвоное шалупенне, а настаўніца так падходзіць і кажа мне такую заўвагу: "Бога нет! І яйкі красіць - гэта нехарашо". Я вучылася ў русскай школе, ў маём раёне беларускіх ўжо не было, і ўсе настаўніцы размаўлялі з намі на расейскай мове, толькі настаўніца беларускай мовы і літаратуры размаўляла па беларускай. Ну я падымаю на яе вочкі і думаю, што ж яна такое кажа? І ў галаве ў меня супраціў, думаю, ты дарослая, а кажаш мне нядобрае! Какіе-та гадасці! Але ж дома меня выхавалі, што людзям, асабліва старэйшым, нельга казаць грубыя словы. Ну і нават лаяцца з німі ня мае сэнсу. Можа патаму я і запомніла. Но я сказала цвёрду праўду, што ў маёй сямьі заўсёды на Вялікдзень фарбуюць гэтыя яйкі, і што есці іх карысна і смачна, а Бог - ёсць!
Нина Григорьевна Багинская -родилась 30 декабря 1946 года в Минске, третьим ребёнком в семье. Отец - Григорий Чернявский, инженер, мать - Надежда Чернявская, учительница начальных классов. С 1958 года занималась велоспортом, принимала участие в соревнованиях всесоюзного уровня. В 1965 году на спортивной тренировке попадает в аварию. По сей день Нина Багинская страдает посттравматической эпилепсией.
Окончила Минский радиотехнический институт, по специальности — монтажник радиоаппаратуры. Окончила институт Нефти и газа в Ивано - Франковске , по специальности геолог. До 1994 года работает геологом в Белорусском научно-исследовательском геологоразведочном институте (БелНИГРИ) В 1988 году вступает в партию БНФ «Возрождение» (Белорусский Народный Фронт)
С 1988 года активно принимает участие в различных мирных протестных акциях.
За участие в мирных акциях неоднократно привлекалась к административной ответственности, подвергалась задержаниям и арестам, административным взысканиям в виде штрафов, ареста и конфискации имущества.
В 2017 году -награждена памятным знаком Виктора Ивашкевича.
В 2018 году - первый лауреат медали имени Сергея Ханженкова (1942—2016), политического заключенного советского режима 1960–70-х.
